vrijdag 16 & zaterdag 17 april 2010

Gisterenmorgen wilden we graag nog eens naar Mourèze, een piepklein dorpje op zo'n 50 km van Montpellier dat door de natuur gezegend werd met prachtige dolomietrotsen in de meest grillige vormen. We trekken voor het laatst deze vakantie onze stapschoenen nog eens aan en moeten dan beslissen of we gemakkelijke of moeilijke wandeling zullen nemen. Mijn twee reisgezellen zijn het erover eens dat we voor moeilijk gaan, maar de bezorgde mama in mij kan de papa toch overtuigen om eens te beginnen met "gemakkelijk". Het is voor het eerst dat Fé écht in de bergen moet stappen. Gelukkig blijkt er een echte berggeit in dat meisje van ons te zitten: altijd voorop en hoe hoger hoe liever! De dolomietrotsen zijn écht wel knap, getuige daarvan onze foto's.

We picknicken op een bankje in het dorpje en na de wandeling drinken we nog een laatste Ricard voor we terug naar huis rijden. Nico had gelezen dat hier ergens in de buurt nog een groot meer was en wou toch nog eventjes een ommetje maken ... Wij dus naar Lac Salagou en Fé al direct: "papa geen sukkelweggetjes meer nemen hé". Ze was duidelijk ons avontuur langs het Canal du Midi nog niet vergeten maar ze kent ook haar papa: graag spelen met de gps en avontuurtjes opzoeken en dus belanden we wéér op een onverharde weg maar wel één met een schitterend uitzicht op het hele grote meer. We waanden ons zowaar wat in het Red Center qua steen- & aardekleur ... heel bizar en dus waren we blij met deze omweg. Op zo'n 1.5 km van thuis stonden we aan te schuiven in de vrijdagavondspits in Montpellier-centrum toen we plots een flinke klap voelden: lap, had er iemand op onze bumper ingereden ... gdvd! Nico stapt uit en kan gelukkig vaststellen dat er geen echte schade is. Gelukkig maar: had je ons daar al zien staan in de avondspits met ons Europees aanrijdingsformulier?? 

Rond zes uur gaan we te voet naar het centrum van de stad voor een laatste etentje. Het is opnieuw terrasjesweer en we vinden na wat zoeken (Montpellier lééft op vrijdagavond!) een heel mooi restaurant met een betaalbare kaart. We doen ons tegoed aan een terrine van zalm, een risotto met inktvis en een clafoutis met seizoensvruchten. Uiteraard onder begeleiding van een heerlijke fles witte Chardonnay en de obligate koffie als afsluiter. Een straatartiest fleurt onze avond op met Cubaanse liedjes. Fé slaat aan het dansen en na het geven van een paar muntjes wordt ze duidelijk de oogappel van de man ;-). Hij vraagt ons op het einde heel beleefd of hij haar een zoen op het hoofd mag geven. We voelen ons blij omdat we hem hiermee ongetwijfeld een heerlijk gevoel gegeven hebben. We wandelen terug naar huis en kruipen onder de wol. Morgen om iets voor vijf uur opstaan voor vertrek richting huis.

Het is uiteindelijk halfzes als we de poort van ons appartementsgebouw achter ons zien dicht gaan: bye bye Montpellier: au revoir! De rit gaat heel vlot. Ons plan om om de twee uur te wisselen, werkt prima. Fé slaapt eerst nog wat en amuseert zich daarna met het bekijken van wat filmpjes en het spelen met haar bal die we in het Shell-station gekregen hebben. Ze is écht superflink ... 10 uur in de auto zitten zonder klagen en zagen. Chapeau! Exact om 15u30 rijden we Oostkamp binnen! Prima rit. We passeren nog eventjes via de carwash en kunnen dan aan het uitpakken van de valiezen beginnen.

Tot een volgende vakantie of gelegenheid!

Donderdag 15 april 2010

Vandaag blijven we in "onze" stad: Montpellier. De stadsgidsen en informatiebrochures beloven ons een bruisende, jonge stad waar het heel aangenaam vertoeven is. Op zo'n 10 minuten stappen staan we in het centrum. Via het Corum en de Esplanade Charles De Gaulle komen we terug op het Place de la Comédie. Ook vandaag weer krioelt dit plein van mensen tussen  de kraampjes en op de terrasjes. Het voelt heel goed aan: de warme marmeren tegels weerkaatsen de zalige ochtendzon. In de buurt van het Corum is een grote fototentoonstelling van een bekende fotograaf uit Montpellier die allemaal "bekende bevriende fotografen" uitgenodigd heeft om hun werken in zijn stad tentoon te stellen. We genieten en proberen Fé ondertussen wat bij te brengen over de fotografie (tenminste die dingen die wij ook nog maar weten ;-)). 

Na de tentoonstelling en de verplichte plaspauze trekken we de oude binnenstad in. Kleine straatjes vol charme en leuke winkeltjes. We plannen niet zoveel maar laten alles een beetje op ons afkomen vandaag. Qua grootte kan je Montpellier centrum wat vergelijken met Brugge: groot maar bevattelijk. We houden het rustig vandaag. Afgelopen nacht heb ik toch best wel slecht geslapen: het paardrijritje gisteren in de Camargue is mij nog zuur opgebroken: minstens 30 keer gestoken door moerasmuggen met grote rode erg jeukende joekels tot gevolg!! Pfff ... en toch zou ik het opnieuw doen dat paardrijden ;-). Een vriendelijke apothekeres schrikt toch ook wel als ze mijn rug en armen ziet (de muggen hebben gewoon door mijn giletje heen geprikt) en geeft mij zalf met wat cortizone :-( en pilletjes tegen de jeuk. Het brengt soelaas voor een paar uur! 

(voor alle duidelijkheid: de foto's hierboven zijn foto's van foto's van de fototentoonstelling :-))

Het is vandaag terrasjesdag: van het ene terras naar het andere: aperitieven, lunchen, koffietje, ricard, ijsje ... Ach, het is er de stad en het weer voor. Het is een rare dag: de muggebeten, Fé die eens goed valt met haar stepje, wij die twee keer onze zak ergens vergeten (maar het gelukkig terugvinden als we terugkeren), maar ondanks dat alles genieten we met volle teugen. Vooral de ricard op een terras aan place de la comédie was een heerlijk moment. Rond halfzeven keren we naar huis terug voor een slaatje met spekjes en geitekaas. We stoppen onderweg nog bij onze marokkaanse kruidenier voor één van die lekkere broden en ronden de dag eens op tijd af ...

Woensdag 14 april 2010

Vandaag staat de Camargue op het programma. We rijden richting kust via de kleine wegen en komen aan in La Grande Motte. We zijn hier toch eens bewust gepasseerd vermits ik er ongeveer zo'n dertig jaar geleden (damn, we worden oud) met mijn ouders en nonkel Herman op vakantie geweest ben. Ik herinnerde mij vooral nog de vreemde appartementen, een gevoel dat ik nu nog heb al kan ik het ergens wel appreciëren. Volgende tekst over La Grande Motte vond ik terug op seniorennet ;-)):

"Een vakantie-oord, bij wijze van architectonische stunt neergezet in het nogal ruige arrondissement Languedoc aan de Middellandse zee. De bouw van la Grande Motte betekende voor acht Franse architecten de kans van hun leven. Onder leiding van hun collega Jean Balladur, mochten zij aan de tekentafels hun fantasie volledig de vrije loop laten. En omdat de handreiking naar Amor bij dit warmbloedig volk nimmer valt weg te denken, is met La Grande Motte een stad ontstaan, rijk aan vrouwelijk glooiende lijnen in maagdelijk witte kleuren.

Een stijl, zo afwijkend in bouw van de rest in het land, dat La Grande Motte in de waardering spontane bewondering, dan wel totale afwijzing oogst. In 1967 werd de gloednieuwe badplaats door de Franse president De Gaulle in gebruik gesteld, maar het zou toch nog acht jaar duren alvorens La Grande Motte zijn definitieve vorm had verkregen."

We rijden via La Grande Motte naar Grau-du-Roi, een visserstadje in de buurt (niet veel soeps op het eerste zicht) om dan via Port du Camargue (we hadden gelezen dat dit de grootste jachthaven van de Middellandse Zee was en begrijpen nu waarom: alle huizen zijn gebouwd rond het water en iedereen heeft eigen aanlegsteigers, het doet wat vreemd aan) in Aigues-Mortes aan te komen iets voor de middag. Deze volledige ommuurde stad heeft veel charme. Je kan het enigszins vergelijken met Carcasonne maar het is iets minder toeristisch (alhoewel ik ook hier niet in het hoogseizoen zou willen komen). Je kan een prachtige wandeling op de wallen van de stad maken, iets wat we dan ook gedaan hebben. We hebben opnieuw onze picnic mee en genieten van een stukje stokbrood met een heerlijke brie op een bankje. Rond 14u vertrekken we naar de échte Camargue. Gisterenavond hadden we wat gegoogled om uit te zoeken waar we moesten zijn om te paard de Camargue te verkennen. Dit zou namelijk dé ideale manier zijn om de streek te ontdekken (voor de vele 'bewoners' van dit moeras ben je dan namelijk een paard en geen mens). We komen tercht op de Manade du Listel waar een echte ranger ons verzekerd dat Fé zeker mee kan op een groot paard! We trekken onze stapschoenen aan en bestijgen ons paard. Fé mag helemaal vooraan lopen bij de gids (die ondertussen haar paard wat geleid) ... toch ferme beesten hoor! Wij genieten met volle teugen en Fé nog eens in het kwadraat. Haar plezier kan niet op. Ik denk écht dat dit één van de mooiste plaatsen in Europa is om paard te rijden. Na zo'n halfuurtje rijden komen we aan een Etang die we helemaal over moeten met de paarden: FANTASTISCH om zo met dat dier door het water te gaan. We zien heel veel vogels en ook een mooie bever in het water. Na een uur rijden (meestal rustig maar toch ook af en toe in galop) krijgen we een superenthousiaste dochter terug in ons armen: mama, ik wil dit nog doen!!!

We rijden nog wat door want we willen absoluut nog meer van de Camargue zien. We willen eerst nog iets drinken en rijden dus door naar het meest zuidelijke puntje van de Camargue: Saintes-Maries-de-la-mer. Om hier te geraken moeten we met onze auto over de monding van de Petit-Rhône via een veer ... weeral een belevenis voor miss Fé. Eenmaal aangekomen in dit stadje, ben je direct weer in een andere wereld: terug een échte badstad aan de Middellandse Zee. We aperitieven op een terras in de zon waar ze als "petit-apéro" zes overheerlijke grote oesters & een glas wijn aanbieden ... we laten ons gaan. Fé krijgt daarna nog haar beloofde ijsje! 

Ondertussen is het bijna 19u maar we willen toch nog doorrijden naar een aantal viewpoints in de Camargue omdat we graag de wilde stieren nog hadden gezien. Onderweg krijgen we al snel een heel moeras vol roze flamingo's gepresenteerd: mooie beesten (en volgens Fé voor meisjes ;-)). Na ongeveer een half uur rijden, zien we eindelijk een hele kudde wilde stieren: wildspotting: de vergelijking met Australië duikt vandaag meermaals op! Als we iets voor acht thuis arriveren, zijn we heel content dat de quiche met courgetjes als klaar staat. Iedereen in bad (een douche is één van de weinige dingen die we hier wel missen) en dan met een glaasje wijn nog eens de dag overlopen. Na 2 minuten is het stil in haar kamer wanneer we onze superflinke en enthousiaste meid rond 21u in haar bedje leggen. Het was opnieuw een zalige dag onder een stralende zon. Hoe langer hoe meer vinden we dat een vakantie naar de zon zo in het begin van de lente, een prima idee is! We vernamen vandaag trouwens dat onze huisruilers in Brugge ook een fijne tijd hebben ... nice!

Dinsdag 13 april 2010

Tante Sue is jarig! Happy birthday schoonzusje.

We hebben een goeie intentie om eens vroeg te vertrekken maar je haasten op reis is contradictio in terminis en dus is het weer dik 10u als we op pad zijn voor een kleine anderhalf uur rijden naar Carcasonne, een volledig ommuurde middeleeuwse stad die ook op de lijst van het werelderfgoed staat (net als de arena van Nimes, de Pont du Gard en vele andere waaronder ook "ons" Brugge). Het moet ook eens gezegd: Fé gedraagt zich super: nauwelijks lastig en vooral heel erg enthousiast over alles wat we doen en beleven. We komen iets voor de middag aan en laten onze auto -verplicht- op één van de vele parkings buiten de stad staan. Dit is duidelijk een héél toeristische trekpleister. We zijn blij dat we hier niet in het hoogseizoen komen. Het weer valt reuze mee: opnieuw rond de 25 graden, nauwelijks wind, perfect! We hebben onze picnic mee en installeren ons op een grasveld in de zon tegen de muur van het oude kasteel. Het stadje, dat maar een hand groot is, kent een dubbele vesting en heeft daarbinnen nog eens een basiliek en een grote burcht. We hadden gelezen dat de stad in de 19e eeuw volledig heropgebouwd geweest is. Iets waar niet iedereen onverdeeld gelukkig mee is. We kunnen erin komen: het is mooi, maar iets té mooi, iets té perfect. Het voelt wat Disneyland aan. Je kan je hier dan aan ergeren of gewoon genieten. Wij opteren voor dat laatste. Tussen de vele toeristische winkeltjes treffen we hier en daar toch opmerkelijk leuke artisnale winkeltjes aan met gepassioneerde verkopers. We doen meer geld op dan gepland: een leuke salopette voor mij, oorringen, een sjaal, ... We komen terecht in een atelier van een lokale kunstenaar wiens werk we heel erg kunnen apprecieren! Allemaal in zwart, rood en heel licht geel op doek met chinese inkt en motieven in relief in beton. Zo'n werk zou helemaal perfect staan in ons huis. Helaas op dit moment hebben we andere budgettaire prioriteiten. We kopen een mok (iets wat ondertussen al een leuke traditie geworden is op vakantie en waardoor we dagelijks bij het ontbijt herinnerd worden aan onze leuke reisjes) en krijgen de website om ooit misschien eens een aankoop te wagen van één van zijn schilderijen. We laten het kasteel voor wat het is. Volgens onze Michelingids is de stad op zich een topattractie maar de burcht niet zo bijster interessant (en dan geven we die 8,5 euro pp liever uit aan iets anders). We installeren ons op een terras in de zon voor een sirop en een koffietje. Ik kan de eigenzinnige houding van de Fransen best wel appreciëren: zo krijg je bv nooit geen melk bij je koffie maar er is één iets waar ik me dood aan erger: die ongelofelijk onpraktische en meestal "kiezige" franse toiletten: bwah! Rond 16u vertrekken we uit Carcasonne. Nico wil graag nog eens Canal du Midi zien en dus volgen we de groene wegen. Je mag dit héél letterlijk nemen want onze gps stuurt ons over een échte boerewegel, helemaal onverhard, véél te smal voor een gewone personenwagen en net naast het water. De grand-scénic heeft zijn deugdelijkheid bewezen ;-). De familie gans had het duidelijk ook niet op ons begrepen en weigerde dan ook pertinent om uit de weg te gaan ... Fé vond het gewoon hilarisch: wat een avontuur, mama! Het Canal du Midi op zich is trouwens best wel mooi: aangelegd in de 18e eeuw als verbinding tussen de Middellandse Zee (Etang du Thau) en de Atlantische Oceaan (Toulouse). Op vandaag is het enkel nog in gebruik door plezierbootjes, die je dan ook met tientallen aantreft. De dorpjes langs het Canal hebben een hoog "louis de funès" gehalte: zo typisch frans! Iets voor 19u arriveren we terug in Montpellier: een pastaatje met aubergine is snel klaar terwijl Nico Fé in bad stopt en ondertussen maken we ook al een quiche met courgette klaar voor morgen. Nico merkt op dat ik altijd over eten wil schrijven in mijn dagboeken ... ik glimlach. Hij heeft gelijk natuurlijk ... ben dan ook een échte Dubois hé en dat zijn Bourgondiërs ... maar, ik neem me toch voor om na deze vakantie de broeksriem nog eens goed aan te halen zodat ik weer wat scherp sta tegen de zomer. Volgende week ten miles van A'pen: heb mijn loopschoenen mee maar vrees voor mijn trainingen hier ... Ach ja, vivre comme dieu en France is nu de boodschap. We hebben een prachtige tijd met ons drietjes hier.

Maandag 12 april 2010

Gauthier verjaart! Na ons ontbijt vertrekken we richting Nimes maar uiteraard niet zonder eerst ons neefje op te bellen en luid happy birthday door de telefoon te brullen! Het is vandaag een pak frisser dan gisteren. De méteo had dit voorspeld: maandag en dinsdag wat minder, vanaf woensdag terug prachtig weer. We heben dan ook onze uitstapjes hierop aangepast: vandaag Nimes en Pont du Gard, morgen Carcasonne om dan woensdag naar de Camargue en de zee te trekken. Eenmaal aangekomen in Nimes, zoeken we eerst een Zara op. Fé heeft duidelijk te weinig zomerkleren mee. We kopen meer dan gepland (kunnen wij er aan doen dat alles wat ze aantrekt, prachtig is???). Ik vind nog een leuk wit hemd bij Zara women. We eten een pastabeker en gaan dan op zoek naar De Arena, het amfitheater van Nimes. Pal in het centrum, helemaal omringd door woonhuizen staat dit majestueuze gebouw, het best bewaarde amfitheater ter wereld. Het colloseum in Rome is nog groter (4 bouwlagen) maar ook hier is het toch indrukwekkend om zien hoe ze dit 2000 jaar geleden gebouwd hebben. Via een Nederlandstalige audioguide vernemen we alle details over de bouw en de spelen die er georganiseerd werden. Een fijne tentoonstelling met schilden en messen en veel beeldmateriaal levert ons (en vooral ook Fé) een goed beeld op over de wreedheden die er zich hebben afgespeeld ("mama, waarom doen die mensen elkaar dood??"). Omdat het toch wat frisjes is en Fé en ik "underdressed" zijn vandaag, houden we het na zo'n uurtje voor bekeken. We stappen terug naar de auto maar houden eerst nog eventjes halt bij Swarowski voor een paar mooie oorringen (voor Fé en mij samen).

We rijden ongeveer een halfuurtje naar de Pont Du Gard en arriveren daar iets voor 16u. 15 euro entree ... amai, niet mis. Nu ja, we geven het eigenlijk met plezier als hiermee de site in stand kan gehouden worden. Blijkt dat ze in het jaar 2000 heel de omgeving rond de brug voorzien hebben van een zo origineel mogelijke vegetatie. Bovendien hebben ze een bijzonder knap bezoekerscentrum opgericht waar je jezelf helemaal kan onderdompelen in honderden weetjes over het Romeinse Rijk. Na een kleine koffiebreak en een hilarisch wafel-met-bloemsuiker-tafereel (Fé heeft ontdekt dat je door het uitblazen van de lucht via je neus jezelf helemaal wit kan maken), gaan we te voet naar de brug. Wat een brug! Het amfitheater was mooi, maar dit is WOW. De omgeving en de zon doen daar natuurlijk veel aan maar toch ... We trekken tientallen foto's vanuit alle hoeken. Fé geniet van het springen op de rotsen en zegt wel honderd keer hoe mooi ze het vindt. En wij met haar! Rond 19u30 arriveren we terug in ons appartement. Wassen, slaatje met tomaat en mozarella, glaasje wijn, meer moet dat niet zijn!

Zondag 11 april 2010

Goed geslapen. Fé roept ons wakker en terwijl Nico het ontbijt klaarzet, maken de meisjes zich klaar om naar de zee te gaan. We rijden met de auto richting "L'étang de thau": een heel groot meer dat enkel door een landtong van de middellandse zee gescheiden is. We passeren Sète (de grootste vissershaven van Frankrijk en dat is er aan te zien: écht overal visserbootjes in alle formaten en kleuren: prachtig!) en houden rond de middag halt in Bouzigues: een heel karakteristiek dorp gekend voor zijn oesters en mosselen. Na een leuke wandeling op de "dijk", willen we uiteraard proeven van al dat lekkers maar dat was buiten de Fransen gerekend die duidelijk ook wilden genieten van de eerste écht warmte. Een plaatsje op terras was onmogelijk maar we hebben toch een mooi tafeltje gevonden met uitzicht op het water. Nico en ik eten een fantastische plat fruits de mer en Fé verorbert zowaar rauwe mosselen en één oester met franse frietjes (te begrijpen: gebakken patatjes).














Na de middag rijden we door naar Loupian waar we een bezoek brengen aan een archeologische site van een grote Romeinse villa. Initieel twijfelden we of we wel zouden binnengaan maar achteraf bekeken was het zeker de moeite waard: prachtige mozaieken (combinatie van de languedoc stijl met de syrische). Bovendien was het voor Fé een goeie start van een vakantie vol oud-romeinse verhalen en bezienswaardigheden. Genoeg oude cultuur, tijd voor wat populaire cultuur. Willens nillens belanden we in het Benidorm of het Blankenberge van de Franse kust: Marseillan sur plage! Het strand ligt vol en de bars draaien volle bak. Fé wil eerst wat pootje baden maar algauw vliegen broek en bloesje uit en rent ze de Middellandse Zee in! Ja, het is nog wat fris maar ooooh wat heeft ze een plezier. Een dekentje van Randstad brengt soelaas na het ravotten en uiteraard heeft ze een ijsje verdiend! We eten een heuse coupe Peche Melba op een terras en hoewel het niet goedkoop was waren we gecharmeerd door de kelner (schoon ventje) en het gratis glas water die we achteraf nog toekregen (die Fransen begrijpen duidelijk dat je na een ijsje gewoon dorst hebt). We rijden terug naar "huis" via de kust en genieten nog van een stuk stokbrood met heerlijke kazen en een glas rode wijn. Na een verhaaltje valt Fé als een blok in slaap en prutsen wij nog een reisblog in elkaar ;-)

Zaterdag 10 april 2010

Na een lekker ontbijt, afscheid genomen van Kurt en Els en rond 10u30 vertrokken voor een leuke rit richting Montpellier. Onderweg halt gehouden bij een schitterend viaduct van Gustave Eiffel over de Tarn en nadien de verplichte stop voor iedereen die daar voor het eerst komt aan de Viaduct de Millau: één van de hoogste viaducten ter wereld: héééél erg knap!!













Rond 14u arriveren we in Montpellier waar we opgewacht worden door de mama van Gaëlle (we huisruilen met Cyril Ruiz en Gaëlle David en hun éénjarige dochter Juliette). Na de praktische uitleg en het leegmaken van onze auto gaan we te voet richting stadscentrum. Aan de overkant van ons appartement is er een overheerlijke bakker waar we lunchen op terras. Het is 25 graden in Montpellier en de stad bruist! In tien minuten stappen zijn we te voet bij het Corum, modern gebouw waar de opera en het cultureel centrum in gevestigd is. Vandaar uit vertrekt er een Esplanade met heerlijke platanen en de obligate kraampjes tot bij het Place de la Comédie, het beroemde plein van Montpellier. There are people everywhere in alle smaken en kleuren! We hangen wat rond ... verorbereren een ijsje in het park en zitten op een bankje bij een hele leuke speeltuin waar Fé zich kan uitleven na een paar uur stil te zitten in de auto. Een autorit die trouwens heel goed meegevallen is dankzij de draagbare dvdspeler van pépé Bjorn (waarvoor dank!). Op de terugweg stoppen we bij een kleine kruidenier voor wat ingrediënten voor een slaatje. We verkennen ons huis nog wat: een klein maar praktisch appartement met tuintje en gedeeld zwembad met de buren (helaas in deze tijd van het jaar nog niet in gebruik). Oma zou gelukkig zijn mocht ze het hier zien want het is erg proper ;-)!
Morgen beloven ze écht zomerweer dus we beslissen om richting kust te rijden. Na een geslaagde eerste dag, kruipen we voldaan in andermans bed.